«ΡΗΤΟΡΑΣ ΣΑΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ» Ετσι γαμάει ο Βούτσης ρε μουνιααααά!

In Fiction

Bust_Demosthenes_BM_1840Ο Νίκος Βούτσης, μόλις τελείωσε την αγόρευσή του, γύρισε μεθυσμένος από τα χειροκροτήματα και αναζήτησε την αποθέωση. Επιτέλους,  είχε έρθει η ώρα του να λάμψει. Να αναγνωριστεί το ταλέντο του.

Η αναμονή τόσων χρόνων, δικαιώνονταν. Πλέον ήταν αυτός που μπρορούσε να κόβει χέρια από τη ρίζα. Και αυτό το επιχείρημα με τις αισχρές μειοψηφίες… πόσο καλό. Τους είχε βγάλει από τα ρούχα τους. Πράγμα που στην κλίμακα των κομματικών αξιών, είναι σα να φέρνεις ένα επιτυχημένο νομοσχέδιο. Τα παιδιά στα social media, θα είχαν υλικό για ένα μήνα

Καθώς ο νέος «Δημοσθένης» (ναι, έτσι αισθάνονταν) κάθονταν στη θέση του, αναζήτησε στο βλέμμα των διπλανών του μια υποψία επιδοκιμασίας. Μάταια. Μήπως τον ζήλευαν; Μήπως η επιτυχία του – μια με τα κομμένα χέρια από τη ρίζα και μια τώρα – τους είχε κάνει ανταγωνιστικούς; Γιατί ο Λαφαζάνης και ο Φλαμπουράρης δεν έρχονταν να τον αγκαλιάσουν, όπως κάνουν οι συμπαίκτες με αυτόν που σκοράρει;

Όμως ο κύριος Νίκος Βούτσης, δεν θα άφηνε την αδιαφορία τους να του καταστρέψουν τη στιγμή. Έπρεπε να τους υπενθυμίσει ότι σαν καλοί «συμπαίκτες» οφείλουν να τον συγχαρούν.

«Έτσι χτυπάω εγώ ρε μαλάκα!»

Του βγήκε αυθόρμητα. Το «έτσι γαμάει ο Πειραιάς» που φωνάζουν στο γήπεδο, θα ακουγόνταν πλέον και γι αυτόν. Και αν δεν το έλεγε κάποιος άλλος, θα το έλεγε ο ίδιος.