ΗΛΙΘΙΟΚΡΑΤΙΑ

In Politics, Standard
Το πραγματικό πρόβλημα με τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στη ΝΕΡΙΤ, δεν είναι η προπαγάνδα. Αυτό είναι αναμενόμενο. Για κάτι τέτοιες ανάγκες άλλωστε δημιουργήθηκε η ΝΕΡΙΤ. Το πραγματικό πρόβλημα, είναι η ηλιθιότητα.

Ότι κάποιοι που βρίσκονται γύρω από τον πρωθυπουργό (και τους οποίους όπως φαίνεται ακούει), θεώρησαν ότι αυτή η γελοιότητα του κάνει καλό. Θεώρησαν δηλαδή ότι κάποιοι που έχουν απομακρυνθεί από το κόμμα, θα δουν αυτό το έκτρωμα και θα πειστούν.

Γιατί είναι προφανές ότι τη δεδομένη στιγμή, δεν απευθύνεσαι σε αυτούς που έχουν ήδη πειστεί και είναι μαζί σου. Αυτούς (που για τους δικούς τους λόγους δεν αισθάνονται καμμία προσβολή να στηρίζουν την κυβέρνηση της Βούλτεψη και του Γιακουμάτου) δεν χρειάζεται να τους πείσεις. Τους έχεις. Ή κι αν ταλαντεύονται τους ξαναμαζεύεις με καμμιά τροπολογία που τους ευνοεί, αφού μόνο έτσι καταλαβαίνουν.

Αλλά όλοι οι υπόλοιποι; Πιστεύει πραγματικά το επιτελείο Σαμαρά, ότι βάζοντας δύο τρομαγμένα κομματόσκυλα απέναντι από τον αρχηγό, θα πείσει όλους αυτούς που το σκέφτονται; Ότι υποτιμώντας τη νοημοσύνη της κρίσιμης μάζας του εκλογικού σώματος, θα τους «ξαναφέρει» πίσω;

Ας μην κρυβόμαστε. Η συνέντευξη αυτή, ήταν φτιαγμένη για να απευθυνθεί σε ηλίθιους. Μόνο που θα έπρεπε να γνωρίζουν, ότι οι το ακροατήριο των ηλιθίων, δεν ανατρέπει ποτέ εκλογικά σκηνικά. Γιατί οι ηλίθιοι είναι το τελευταίο ανάχωμα, τα μαλλιά από τα οποία επιχειρεί να πιαστεί ο πνιγμένος. Δεν πείθουν. Δεν δημιουργούν ρεύμα. Και ως ηλίθιοι, πείθονται μεν από ηλίθια επιχειρήματα – αλλά αυτό σημαίνει ότι το ίδιο εύκολα πείθονται και από τα ηλίθια επιχειρήματα των αντιπάλων. Άρα μηδενικό κέρδος.

Δηλαδή: όταν καπάκι, μετά από αυτή τη γελοιότητα, το μοναδικό επιχείρημα είναι ότι «και οι συνεντεύξεις στην Αυγή είναι παρόμοιες» υπάρχει σοβαρό πρόβλημα νοημοσύνης. Γιατί όσοι το χρησιμοποιούν προς υπεράσπιση της συνέντευξης, στην πραγματικότητα παραδέχονται χωρίς το παραμικρό πρόσχημα ότι αυτή η γελοία επικοινωνιακή φαλκονέρα, είναι επιπέδου κομματικού εντύπου! Αρα παραδέχονται ότι όχι μόνο η ΝΕΡΙΤ είναι η δική τους «Αυγή» αλλά και ότι απευθύνεται σε παρόμοιους αναγνώστες! Με άλλα λόγια, όσοι κριτικάρουν τη συνέντευξη για τον ίδιο ακριβώς λόγο που δεν διαβάζουν ούτε «Αυγή», τους είναι απλώς αδιάφοροι (!!!)

Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα περι ηλιθιότητας: Το να λες ξεδιάτροπα ότι δεν διαφέρεις σε τίποτα από τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή από αυτόν που υποτίθεται ότι πασχίζεις να γλιτώσεις τη χώρα, (δηλ. «Ναι, είμαστε ανίκανοι, αλλά οι άλλοι έχουν τον Στρατούλη και τον Λαφαζάνη, άρα είναι χειρότεροι»), δεν μπορεί να συντηρήσει μια κυβέρνηση. Το πολύ-πολύ μια θύρα γηπέδου.

Αλλά οι θύρες γηπέδου, έχουν τουλάχιστον την τιμιότητα να παραδέχονται ότι δεν έχουν σκοπό να σώσουν την πατρίδα. Μόνο να κερδίσουν με κάθε κόστος το επόμενο ντέρμπι.

Και όλοι βλέπουμε πόσο έχει συρρικνωθεί το κοινό που αντιμετωπίζει το ποδόσφαιρο με λογική θύρας.